De Boomhut, de Film

Van Miekuh, waarvan ik geen mailadres heb, kreeg ik een tijd geleden een bericht dat het filmpje over de boomhut op haar blog stond. Pas vandaag kwam ik erachter waar, hoe en wat. Misschien werkt het als je op de link klikt! Je moet dan wel even naar beneden scrollen, naar 10 september 2011, of alles lezen, mag ook!

Beesten met een C op la Crèche

Op la Crèche hebben we eigenlijk alleen maar beesten met een C !

Chien/Chienne, daar hebben we er inmiddels drie van: Emile, Sara en sedert december Popeye.

 Emile, nu 15 jaar, ligt graag in zijn hoekje naast de koelkast.

Popeye ligt vaak, in schutkleur, vlak achter je op de grond zodat je je rot schrikt als je bijna op hem trapt.

Hij is nu 14 1/2 jaar oud en heel mooi slank geworden.

Ook gaat  hij vaak heel brutaal in het holletje van Emile liggen, of soms zelfs boven op Emile.

Sara heeft verschillende favoriete plekjes, maar zo onder de trap is wel lekker veilig. Zij is nu ruim 3 jaar.

Chat/Chatte, Kato en Lila gaan gewoon hun eigen gang en brengen een groot deel van de dag slapend door op allerlei plaatsen, op de vensterbank, op tafel, op ons bed, op de bank, in de wasmand en soms zelfs in een hondenmand.

 Kato is nu 7 1/2 jaar oud.

En Lila is nu ruim 5 en kan nog steeds niet echt mauwen

Chèvre is ook een lekker stukje kaas.

Maar wij hebben er nog steeds 3 bewegende.

Anton is eigenlijk geen Chèvre maar een Bouc, je weet wel waar dat bekende sociale medium Facebouc naar genoemd is. Hij denkt de baas te zijn op de Geitenberg.

Kleintje is de enige die niet echt bang is voor de biggen.

Anton en Kleintje zijn nu ruim 3 1/2 jaar.

Bonnie is inmiddels bijna net zo groot als haar moeder en nu 2 1/2 jaar.

Anton, Kleintje en Bonny lopen op de Geitenberg die ze inmiddels moeten delen met

Cochon/Cochonne Patsy en Julia

Julia is de grootste van de twee, speelt daardoor de baas en krijgt zodoende ook het meeste eten te pakken en blijft zodoende de grootste (en zo is de cirkel weer rond).

Patsy is wat kleiner maar komt met slimheid toch aan haar kostje. 

 

Dit lieve rose snuitje kan heel goed graven en grote zware stenen optillen.

In het voorjaar worden de biggetjes 2.

Coccinelles

Daar hebben we er ieder najaar duizenden van.

Ze zoeken allerlei hoeken en gaatjes om te overwinteren.

 Deze staat er al een tijdje.

Deze was me door zijn camouflage niet eerder opgevallen.

Zo kun je het bij het ontbijt krijgen, als het tenminste goed lukt.

Maar deze Coccinelles, zoals lieveheerbeestjes in het Frans heten, bedoelde ik dus. Ze zijn heel nuttig in de luisbestrijding.

En wat wij in het Nederlands een Kever (Volkswagen) noemen heet in het Frans ook Coccinelle.

En dan wil Ineke ook graag nog Cippen. Maar dat moet nog even wachten, we weten nog niet goed hoe dat samengaat met vossen en roofvogels.

En als we genoeg ruimte hadden wilden we ook nog wel een Cheval en dan ook graag met zo'n karretje erbij.

En in de zomer hebben we heel veel Cinderen maar die vallen niet onder de beesten (denk ik).

Bloemen in het Badhuis

Het is nu wel meer het seizoen voor een herfstboeket. Je hoeft maar naar buiten te lopen, de hele Vogezen zijn één herfstboeket. Maar misschien is dit een mooie herinnering aan een toch vaak wel aangename zomer! In de hal van het badhuis staan de hele zomer fraaie boeketten, samengesteld uit alles wat je zomaar wandelend toevallig tegen komt. Eerlijk gezegd gaat de wandeling dan ook wel eens een stukje door de eigen tuin. En wat is er heerlijker dan te douchen, onder een vorstelijke straal, met zo'n fraai boeketje in de douchecel. Je waant je haast in de natuur, dat komt ook wel doordat de ramen bijna altijd open staan. Maar ook buiten het badhuis is het genieten van al dan niet wilde bloempracht. Deze stokroos werd gefotografeerd door Femke, waarvoor dank.

Het Strand

Op een promotiewebsite heb ik wel eens gekscherend gezegd dat het strand 600 of 700 km verwijderd was.
Nou dat viel tijdens onze vakantie behoorlijk tegen. Deze zonsondergang was toch wel 950 km verwijderd van le Val d'Ajol. Maar daarvoor kreeg je wel heerlijke rustige, brede zandstranden (rustig dankzij het feit dat we nogal buiten het seizoen waren), en het hoogste duin van Europa, ruim 100 meter hoog. We hebben het niet nagemeten, want daar was het ondanks het buitenseizoentijdstip toch nog steeds erg druk.
Het fotograferen van een zonsopkomst is ons nog steeds niet gelukt, dat is doorgaans ook wel erg vroeg op de dag en ik denk dat we daarvoor ook aan de verkeerde kust zaten.

Vuursalamander

Ik had er al eens eentje gezien in ons waterinnamepunt, maar ik had geen onderwatercamera om het vast te leggen. Ook zag ik er ooit een aantal in een poeltje aan het einde van ons terrein, achteraan in het Bos van Gino. Vaker kom je ze tegen op de weg, platgereden. Net zoals dassen, die zie ik ook alleen maar langs de weg.
Maar vanavond was er een op het terras!
Dat is een goed teken!
Dat wil zeggen dat de kwaliteit van het water in orde is.
Toevallig regent het, voor het eerst sinds weken, dus dat is in orde volgens die salamander.